Storythai

LOVE SICK 26

.
.
.

จิน.....วันนี้ต้องไปหาหมอแหละ........ต้องไปตรวจด้วยอะ........ ดึงแขนร่างสูงเบาๆ.......ราวเด็กน้อย......ไม่อยากไปคนเดียวเลยอะ.........มันว้าเหว่........

ว้า......ไม่ว่างอะ.......แต่ถ้าลูกขอร้องพ่อก็ไม่แน่นะ........อยากให้พ่อไปด้วยมั้ยนะเรา ชายหนุ่มก้มลงไปนั่งจิ้มเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องคนรัก...

อะไรนะ......อ้อ......จะให้ไปด้วย......งั้นหรอ........อ้อ......ได้ๆ.......ว้าเหว่ใช่ม้า......พ่อไปด้วยก็ได้ เอาหูแนบลงผิวเนื้อที่ป่องออกมาทุกวัน........แถมยังนั่งสนทนาด้วยโดยไม่สนอาการงอนแก้มป่องของคาเมะเลยแม้แต่น้อย

ไม่ต้องไปก็ได้นะ.......ถ้าไม่เต็มใจจะไปด้วย คาเมะหยิบกระเป๋าใบโปรดขึ้นมาอยากรวดเร็ว.......ก้าวผ่านผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีไป..........

งอนซะแระ.........ก็แหม.......กิจวัตรประจำวันน่ะ........ออกจะน่าแกล้งขนาดนั้น.........โอ๋ๆๆๆๆ......ไปง้อดีก่า.......

คาเม๊......ไปหาหมอด้วยกันนะ ร่างสูงวิ่งตามคาเมะที่เดินอุ้ยอ้ายชักช้าไม่ทันใจเค้าซะจริงๆเลย............มือนุ่มนิ่มของคาเมะถูกรวบไว้อย่างง่ายดาย

ปล่อยนะ........เราจะไปเอง......รู้ว่าไม่อยากไปด้วย......ไม่ต้องไปเป็นเพื่อนหรอกนะ.....ปล่อยสิ...... แรงดิ้นเล็กน้อยมีหรือจะสู้แรงคนตัวใหญ่ๆอย่างจินได้

แหม.....ก็ลูกอยากให้พ่อไปด้วย.....พ่อก็ไม่อยากขัดใจลูกน่ะ ยังแกล้งคนตัวเล็กไม่เลิก.......ดูสิขอบตาของคาเมะน่ะแดงแจ๋แล้วนะ.......

ไม่ต้องหรอก.......เราไปเองได้.......ไม่อยากไปรบกวนเวลาอันมีค่าของนายหรอกน่ะ เอาแล้วไง.....สรรพนามเปลี่ยน ต้องรีบง้อโดนด่วน......มิฉะนั้นคืนนี้มีหวังได้นอนโซฟาหรือไม่ก็นอกระเบียงแน่

โหย.......จินล้อเล่นเองนะ.......ปะๆจินขับรถไปส่งน้า......ดีกันๆ ปลายนิ้วก้อยสัมผัสกันแผ่วเบา........ก่อนจะกลายเป็นเกี่ยวกระหวัดอย่างแน่น......ร่างเล็กเขินแก้มแดงอย่างน่ารัก........

หารู้ไม่.......ถ้าวันนี้จินไม่ไปก็คงดีอยู่หรอก..........เรื่องร้ายๆกำลังจะมา.......ตั้งรับกันดีรึยังล่ะ..........

.............
...................

แม่กับลูกแข็งแรงดีครับ......ก็อย่าทำให้เครียดมาก เพราะจะส่งผลกระทบต่อเด็กในครรภ์...... คาเมะยิ้มรับนายแพทย์ประจำที่มาตรวจกันอยู่บ่อยๆ........ก่อนโค้งงามๆแสดงความขอบคุณและกล่าวลา..........

จิน เค้าบอกว่าเราแข็งแรงดีแหละ......ดีใจจัง ร่างอุ้ยอ้ายเดินออกจากประตูบานโตพร้อมกับเสียงกรอบประตูกระแทกดัง.........

หรอ.......ดีจังๆ......อย่างนี้ต้องเลี้ยงฉลอง มือหนาโอบเอวเล็กที่ดูไม่เล็กแล้วในตอนนี้.......ประคองกันไปตามทางลาดยาวของโรงพยาบาล.............


จุดสนใจของจินจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคาเมะ........หากแต่กลับเป็นคาเมะเสียเองที่กำลังเพ่งมองผู้มาใหม่อย่างอดสงสัยไม่ได้

เอ่อนายรู้จักเราหรอ ร่างเล็กตัดสินใจถามออกไป.......จินแหงนมองสบตากับผู้มาใหม่น้อยๆ.........ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้น..........

กับนาย.....คาเมนาชิ......ชั้นไม่รู้จักหรอกนะ.......แต่กับอีกคนละก็ไม่แน่ ผู้มาใหม่กล่าวเหยียดๆ.......สายตาที่มองร่างเล็กอย่างดูถูก..........

อะไรของนาย.......จินนายรู้จักกับเค้าหรอ คาเมะหันไปถามชายหนุ่มที่ดวงตาเบิกกว้าง........เพ่งไปยังร่างผู้มาใหม่

เหอะ ชั้นกับจินรู้จักกันลึกซึ้งกว่าที่นายคิดไว้มากนักคาเมนาชิ มุมปากที่ถูกยกขึ้นราวเยาะเย้ย.......คาเมะหน้าแดงจัด........ไม่รู้จะโมโหใครดี ไม่ว่าจะเป็นคนตรงหน้าที่พูดจาไร้ยางอาย หรือจินคนรักของตนที่ไม่ปริปากใดๆเลย........

จิน......บอกมานะ.....คนคนนี้เป็นใคร......ทำไมถึงรู้จักจิน แล้วมีความลึกซึ้งกันยังไงบอกมาเดี๋ยวนี้นะ!!~.... แขนเสื้อที่ย่นยับเนื่องจากถูกขย้ำโดยแรงมือของคนตัวเล็ก

ชั้นเคยเป็นของจิน.........ก่อนที่นายจะถูกทดลองยานั่นด้วยซ้ำ.......เราคบกันอย่างเงียบๆ........ที่จินทิ้งนายไป........ก็เพราะไม่ได้รักนายยังไงล่ะ ร่างเล็กแทบทรุดลงตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้รักงั้นหรอ ทิ้งกันเพราะมีคนคนนี้อยู่แล้วสินะ.......แล้ววันนี้จินยังต้องการทดลองอะไรกันอีกรึป่าว.......เคยรักกันบ้างมั้ย...........?

อ๊า......ไม่.......ปวด.......อย่า มือเล็กกุมขมับไว้แน่น ก่อนทรุดตัวลง ราวกับฝันร้ายอีกครั้ง..........เหตุการณ์ต่างๆถูกไหลเข้ามาในสมองอีกครั้ง..........จะว่าเป็นการจำฝังใจก็ใช่........กลัวว่าเหตุการณ์แบบนั้นจะเกิดขึ้นอีก..........ไม่นะ........ไม่อยากเสียลูกไปอีกแล้ว.........

คาเมะเป็นอะไร......คาเมะ.......คาซึยะ!!! ใบหน้าและปากที่ซีดขึ้นเรื่อยๆทำเอาร่างสูงใจหายวาบ........คาเมะที่ยังคงไม่ได้สติพร่ำเพ้อเบาๆกับตนเอง

ม่ายยยยย.....ออกไป.....อาคานิชิ......อย่าทำอะไรลูกเราเลย........พอแล้ว ความอ่อนแอที่ร่างเล็กเคยพบเจอกลับมาอีกครั้ง.......ไม่ว่าจินจะแตะต้องตัวเค้าหรือแค่คำพูดมันก็ดูน่ากลัวเป็นที่สุด

.............
....................

หมอครับคาซึยะเป็นยังไงบ้างครับ....... กล่าวถามด้วยใจร้อนรน........หลังจากที่คาเมะพร่ำเพ้อ.......แล้วก็หมดสติไปเฉย..........

คนไข้มีอาการทางจ่ถูกกระตุ้นเมื่อได้ฟังเรื่องราวแห่งความเจ็บปวดน่ะครับ........แต่ถ้ากินยาก็จะกลับเป็นปกติ......แล้วก็อย่าพูดเรื่องราวนั้นให้ไปกระทบหรือกระตุ้นนะครับ.....เพราะมันจะเป็นแบบนี้ก็ต่อเมื่อพูดถึงเรื่องที่ทำให้คนไข้ต้องรู้สึกผิดหรือเจ็บปวดกับความทรงจำ........ตอนนี้ก็ปลอดภัยดีแล้วล่ะครับ เสียงนายแพทย์แผนกเดิมกล่าวกับร่างสูงราวแนะนำพร้อมตักเตือน

คาซึยะ......ขอโทษ มือที่สัมผัสกันเบาๆกับร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง.........กับเหตุการณ์ที่เคยทำให้ร่างเล็กนี้ต้องร้องไห้........

ผละมือออกจากร่างบนเตียง......สบตากับร่างเล็กตัวปัญหาอย่างขอร้อง.........ทำได้แค่นี้จริงๆ

กลับไปซะโชอง.......อย่าทำให้ชั้นต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลย.......ชั้นรักค้าและไม่อยากทำร้ายเค้าอีกแล้ว จินคุกเข่าพร้อมกล่าวเสียงสั่น.........ก้มหัวติดพื้น..........แม้ต้องเสียศักดิ์ศรี.........ยอม.......ใครจะทำลายเค้าก็ได้.........แต่เค้าขอแค่ปกป้องคาซึยะและลูกไว้ได้ก็พอ...........

แล้วชั้นล่ะจิน........ชั้นรักจินนะ........ไม่ได้ยินหรอ........ น้ำตามากมายที่ไหลออกมา.........มาจากความรู้สึก ไม่ได้เสแสร้ง...........เด็กน้อยที่มอบความรักให้ร่างสูงอย่างจริงใจ........

ขอโทษ.......แต่ชั้นหวังว่านายจะได้เจอคนคนนั้นของนายจริงๆสักที.......ไม่ใช่ชั้นคนหลอกลวง.........ขอโทษสำหรับหัวใจของนายนะโชอง ร่างสูงยังคงก้มหัวแนบกับพื้น.......ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม..........เค้าไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของโชองได้อีกแล้ว

จำไว้อาคานิชิ......ชั้นไม่เลิกราแน่.......นายต้องกลับมาเป็นของชั้นเหมือนเดิม กล่าวเสียงแข็งก่อนก้าวอย่างเร็วเดินออกจากห้องไป

......................
.........................

ยามบ่าย.........ในห้องที่เพิ่งถูกจัดเสร็จตอนรุ่งสาง.......ร่างเล็กที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง.........น้ำใสๆยังคงเกาะบนขนตางอนยาว.........

ดวงตาเริ่มเปิดกระพริบตอบสนองกับแสงแดงยามบ่าย.....ใบหน้าขาวระเรื่อ ตาที่บวมเป่ง ผมที่ยุ่งนิดๆ .......ร่างบางกำลังยกมือบางบดบังแสงแดดที่เจิดจ้า........

ยังอยากจะพักผ่อนอยู่เลย.........ไม่อยากคิดอะไรอีก.......ปล่อยสมองให้โล่ง......และตายไปอย่างช้าๆ.........ความเจ็บปวดที่คอยรุมกัดกินหัวใจ........จะได้หมดไปสักที...........

ได้แต่นอนกลิ้งไปบนเตียงแข็งของห้องเดิมที่ควรจะเป็นเสียมากกว่าเตียงนุ่มของร่างสูง.......ถือซะว่าเป็นความฝันที่งดงามเถอะ........ปล่อยให้มันเป็นไปตามลิขิตเถอะ........

เหนื่อยเหลือเกิน.......เรี่ยวแรงอ่อนล้าลดน้อยถอยลงเต็มที.......สิ่งที่ได้ตัดสินใจไป......ถูกแล้วใช่มั้ย.........ผมทำถูกแล้วใช่มั้ย........

เปลือกตาปิดลงอีกครั้ง......นึกฝันถึงวันวานที่มีความสุข........การกระทำที่ถูกจารึกไว้ในความทรงจำ.........แม้เจ็บปวด.......แต่ก็สุขใจในคราเดียวกัน............

....................
..........................

เสียงถอนหายใจของร่างสูงดังอยู่เป็นระยะ ภายในห้องสีขาว เฝ้ามองใบหน้าที่ซีดลงมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง..........มีอาการทางจิต..........เพราะชั้นใช่มั้ย........เพราะจินใช่รึป่าว.......แล้วถ้าคาซึยะตื่นมาแล้ว......จะทำยังไง..........จะโกรธกันรึป่าว

คำถามมากมายที่วนเวียนอยู่ในหัว พร้อมกับโทษตัวเองไปในทางเดียวกัน ถ้าไม่เพราะเค้าละก็คาซึยะคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก

อือ....ลูก ก่อนจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น.......เสียงงัวเงียของร่างเล็กก็ดังขึ้น.......

คาซึยะ......เป็นยังไงบ้าง.......จินเป็นห่วงนะรู้มั้ย?? คำถามมากมายถูกยิงใส่คนตัวเล็กที่สะลึมสะลือ........ดวงตาที่กำลังปรับให้เข้ากับแสงยามบ่าย.......

ดวงตาที่เพ่งมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าแดงก่ำ ราวกับความผิดหวังทั้งหมดภายในจิตใจนั้นถูกส่งออกไปทั้งหมดสิ้น

จินใจร้าย....ทำอย่างนี้กับคาเมะอีกแล้ว......อึก....ใจร้ายที่สุด น้ำตาพรั่งพรูไหลเปรอะใบหน้าหวาน......

สิ่งที่จินทำได้คือยืนปลอบร่างเล็กจนเสียงร้องเหลือแต่เสียงสะอื้นอยู่กลายๆ

ขอโทษ......แต่มันจะไม่เกิดขึ้นอีก.........เพราะจินคนนี้จะมีแต่นาย........คาซึยะ แค่นั้น........สิ่งที่ร่างสูงกล่าวมา รอคอยจนร่างเล็กเงียบสนิท ก่อนพากลับบ้านในตอนบ่าย

แม้ว่าชั้นอาจจะทำให้นายเสียน้ำตาอยู่บ่อยๆ
และอาจทำร้ายจิตใจนายไม่น้อย
ยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาจินคนนี้ไม่ดี
แต่จากนี้ต่อไป.....ทุกอย่างคือนาย............คาซึยะ

................
.....................

โคยาม่า.......ได้ข่าวบ้างรึยัง.......อะไรนะ.......อืม.......ขอบใจนะ แค่นี้ บทสนทนาจบลง.......รอยยิ้มที่ปะปนกันไปเหมือนความรู้สึกที่ระคนไปทั้งความยินดีกับความโกรธ.........
.........จะไม่ปล่อยไปอีกแล้ว.........

เอารถออก...........เดี๋ยวนี้ ไม่ว่าจะเป็นเวลาใดก็จะออกตามหา หาหัวใจที่บินหนีไปให้จนได้..........ในที่สุดสวรรค์ก็เข้าข้าง..........

รถคันสวยมุ่งหน้าไปยังสถานที่ซึ่งเป็นที่หมาย........ใช่แล้ว.........หัวใจของเขาต้องอยู่ที่นั่นด้วยแน่นอน........

แค่เวันเดียวที่ไม่เห็นหน้า
ก็แทบจะบ้าตายเพราะนายอยู่แล้ว
หากเป็นทั้งชีวิตของชั้นที่จะไม่มีนายละก็
จะเป็นยังไง ?

.
.
.

ในที่สุดรถคันสวยก็หยุดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่งหลังจากที่วิ่งไม่ได้พัก...........ร่างสูงก้าวลงจากรถ แววตาที่เป็นประกายนั่น........เดาไม่ออกเลยที่เดียวว่าร่างสูงนี้อยู่ในอารมณ์ใด...........

ยูอิจิไม่รอช้าที่จะก้าวขายาวเข้าภายในตัวบ้านหลังเล็ก สายตาที่กวาดมองไปรอบๆ..........หากแต่ไม่เจอสิ่งที่กำลังตามหา ไม่ว่าจะเป็นห้องของเจ้าตัว ห้องครัว หรือแม้แต่ห้องน้ำและห้องนั่งเล่น

ตาที่เคยเป็นประกายกลับวูบไหวหมองลงทันตา และอีกครั้งที่ยูอิจิก้าวผ่านประตูหน้าบ้านหลังนั้นออกมา...........

แต่.............

จู่ๆร่างสูงกลับวิ่งเข้าไปในตัวบ้านนั้นอีกครั้ง ตรงเข้าไปชั้นสอง หน้าห้องประตูไม้สีน้ำตาลเด่น คาเมะ คือชื่อของเจ้าของห้องนั้น

ร่างสูงผลักประตูนั่นออกเบาๆ.......สายตากวาดมองตั้งแต่ระเบียบไปเรื่อยๆ จนสะดุดกับร่างเล็กๆที่หลับตาพริ้ม แม้ใบหน้าจะมีหยาดใสๆของน้ำตาเหลือเป็นคราบอยู่

เจอแล้ว........ในที่สุดก็เจอ

ร่างสูงไม่ได้ทำอะไร นอกจากจ้องมองร่างเล็กที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงแข็งกระด้าง........ภายในห้องที่มืดสนิทยังคงมีสายตาแห่งความห่วงใยปนคิดถึงทอดไปยังร่างเล็กยามาชิตะ

....................
.......................

คาเมะหลับแล้วหรอ......... เสียงกระซิบเบาๆที่ใบหูเรียว.......ไร้เสียงตอบรับ.......เฮ้อ แค่กำลังจะบอกว่าจะไม่มีวันทิ้งไปไหนอีกแล้ว อุส่ารวมความกล้าไว้แล้วเชียว หลับซะได้

ในที่สุดร่างสูงก็เอนตัวลงบนเตียงนุ่มพร้อมโอบกอดร่างเล็กไว้กลายๆ.......ดูท่าว่า......ความหนาวคงจะไม่มีผลอะไรในคืนนี้ซะแล้ว.........รวมทั้งความหนาวในหัวใจด้วย

มันใกล้จะถึงเวลาของการลาจากเต็มทน
ความเจ็บปวดจะเริ่มขึ้นอีกไม่ช้า
ความรักคือสิ่งสุดท้ายที่จะยื้อไว้ แต่
มันอาจจะไม่เหลืออะไรอีกเลย
นอกจาก
การจากลา

.
.
.
2 b con

เอาล่ะค่ะ

จารวมเล่มแล้วล่ะน้า

ใครสนใจสอบถามได้ที่071098086

แล้วก็ขอ
ชื่อ
เบอร์โทร
สถานที่รับ (สยาม/ไปรษณีย์)
จำนวนเล่ม

บาย

มาตะ อัยมาโช